Lees de verhalen
Begin bij mijn verhaal, of pik eruit wat je herkent. Geen leesvolgorde, geen verplichting.
Je droomt nog, maar je weet niet meer of het mag.
Ik ben Ann. Elf jaar fibromyalgie, en ik schrijf eerlijk over leven met chronische pijn. Geen beloftes over genezing, wel herkenning, ruimte voor wie je nog wordt, en af en toe een knorlach.

Hoe vaak heb je dat al gehoord? En dan? Wat doe je met al die goedbedoelde adviezen en de veranderingen op elk vlak — thuis, op je werk, in je hoofd?
Misschien herken je dit
Je bent aan het lachen op een uitje met vrienden
en niemand die ziet dat je zowel voor die afspraak als na die afspraak vooral platte rust neemt.
Je batterij gaat tot de middag mee
Bij het opstaan weet je het al. Doe je toch iets, dan betaal je de rekening de dagen erna.
Je wil plannen en vooruit
maar je weet nooit hoe je je morgen voelt. Dus zeg je af en voel je je schuldig, of je gaat toch en je boet ervoor.
Dat stemmetje in je hoofd
dat fluistert dat je gewoon lui bent, terwijl je lichaam schreeuwt om rust.
Je bent niet lui.
Je bent op.
En het voelt alsof je dit allemaal alleen moet uitzoeken. Dat hoeft niet.

Elf jaar geleden begon de pijn in mijn voeten en kroop verder. Ik heb maanden geploeterd voor een diagnose, van de ene dokter naar de andere, en op een bepaald moment mijn werk moeten opgeven.
Ik ben geen dokter en ik verkoop geen wondermiddel. Ik schrijf alleen wat klopt, met droge humor waar het kan, en zonder je wijs te maken dat alles vanzelf meevalt.
“De pijn is er nog elke dag. Maar ze bepaalt niet meer alles, en er blijkt meer mogelijk dan ik lang durfde denken.”
Elke maand een nieuw verhaal. Tussendoor lees je mee op Instagram. Je pikt eruit wat je herkent, en komt terug wanneer je wil.
Begin bij mijn verhaal, of pik eruit wat je herkent. Geen leesvolgorde, geen verplichting.
Je stelt je niet aan, en je bent niet de enige die dit balanceren kent. Punt.
Elke maand een nieuw verhaal, tussendoor deel ik verder op Instagram.
Bureauprullaria, veel te veel koffietassen, en mama van een prachtige dochter.
En ja, ik heb fibromyalgie. Het heeft mijn leven veranderd, maar ik laat het niet langer alles bepalen. Het hoort bij mij, maar het definieert me niet.
Dat ging niet van dag op dag. Het heeft me veel tijd, werk en zelfreflectie gekost om mijn leven stukje bij beetje naar mijn hand te zetten. En dat wil ik ook voor jou mogelijk maken.

Daar deel ik verhalen tussendoor, foto’s die niet altijd even elegant zijn, en veel herkenning.
Je mag moe zijn.
En je hoeft dit niet
alleen te doen.
“Alles komt altijd goed, alleen niet altijd op de manier die je voor ogen had.”
Ann is de oprichtster van De PijnStrijders en heeft al elf jaar fibromyalgie. Ze deelt haar eerlijke ervaringen met leven met chronische pijn en biedt herkenning en ruimte voor anderen in een vergelijkbare situatie, zonder valse beloftes over genezing.
Op de website vind je maandelijks een nieuw verhaal over leven met chronische pijn, en tussendoor lees je mee op Instagram. Er is geen vaste leesvolgorde; je pikt eruit wat je herkent en komt terug wanneer het jou uitkomt, altijd met een focus op herkenning en steun.
Ann gebruikt droge humor waar het kan om haar verhalen over chronische pijn te vertellen. Dit draagt bij aan een realistische en toegankelijke benadering, en helpt om zware onderwerpen bespreekbaar te maken en een glimlach te ontlokken, zelfs in moeilijke tijden.
De content is bedoeld voor iedereen die is vastgelopen in een lijf dat niet kan wat het hoofd wil, met name mensen met chronische pijn zoals fibromyalgie. Het biedt herkenning, een gevoel van minder alleen zijn, en praktische inzichten om met de situatie om te gaan.