01
Echte verhalen
Geen mooipraterij. Wat ik deel, komt recht uit het leven met pijn — inclusief de chaos, de twijfels en de kleine overwinningen.
Ik reik je de hand.
Ik ben Ann, en ik reik mensen met chronische pijn een hand, om hen stap voor stap naar een positiever leven te helpen. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe overweldigend het kan zijn — de pijn, de chaos, de veranderingen op zoveel vlakken. Maar ik weet ook dat het anders kan.
Met de juiste steun, inspiratie en praktische tools is het mogelijk om je leven opnieuw in te richten en terug die voldoening te voelen. Ik deel wat ik zelf heb meegemaakt, met alle kwetsbaarheid die daarbij hoort, in de hoop dat jij je hierin gezien voelt en zelf ook de moed vindt om je eigen verhaal te doen.
— Ann, oprichter van De PijnStrijders
een hand, geen wondermiddel
01Hoe ik hier ben geraakt
Een lijf dat harde grenzen stelde.
Al elf jaar leef ik met fibromyalgie. Fysiek werk zoals ik het kende, lukte op een gegeven moment gewoon niet meer. Geen geleidelijke aanpassing, maar een lijf dat harde grenzen stelde aan wat mijn hoofd nog wilde. Ik moest een volledig nieuwe weg inwandelen, zoeken naar iets waarin mijn lichaam wel meekon zonder dat ik mezelf daarbij verloor.
Dat zoeken was geen rechte lijn. Het was uitproberen, vastlopen, opnieuw beginnen, en uitzoeken met vallen en opstaan waar die grenzen van mijn lichaam lagen. Die weg bracht me naar de administratie. Ik herschoolde me via VDAB en kon zo een administratieve job te pakken krijgen. Momenteel werk ik deeltijds bij een syndicus, een job die ik nooit gedacht had ooit te hebben — maar soms is springen in het onbekende niet slecht.
Niemand snapte echt hoe je een heel leven herbouwt rond een lichaam dat niet meer meewerkt.
In die zoektocht voelde ik me vaak alleen. Niet omdat er niemand was, maar omdat niemand echt snapte hoe je een heel leven herbouwt rond een lichaam dat niet meer meewerkt. In 2023 ontstond daaruit het idee voor De PijnStrijders. Ik wilde de brug zijn tussen de medische kant en de praktische kant. In 2025 waagde ik eindelijk de sprong en kwam ik met De PijnStrijders naar buiten op Instagram.
Toen mijn dochter ongeveer twee jaar was, ging heel veel van mijn energie naar haar. Vooral in nee-zeggen en grenzen stellen, ogen op de rug hebben en boekjes voorlezen. Ook De PijnStrijders vroeg veel van me, vooral omdat ik in die periode vooral de zwaarte deelde. Niet dat die verhalen niet waar waren, maar ik zat er zelf niet meer middenin, en ik wist niet meer hoe ik terug wat licht in het merk kon brengen.
Ik zou ook niet geloofwaardig zijn als ik mijn eigen raad niet zelf zou volgen, en die raad is: op tijd rusten en prioriteiten stellen als het moet. Dus ging De PijnStrijders even aan de kant. Ondertussen ben ik weer vol enthousiasme, vond ik de richting waar ik naartoe wil, school ik me bij en hoop ik iets te kunnen creëren dat anderen zal helpen.
02Wat je mag verwachten
Wat je van mij mag verwachten.
Of eigenlijk: wat ik je nooit ga wijsmaken.
02
Begrip met een knipoog
Ik snap hoe zwaar het is. Maar ik geloof ook dat een beetje humor ruimte kan maken, voor adem, voor lichtheid. Hier mag je lachen én klagen.
03
No-nonsense tips
Praktisch, haalbaar en vooral niet overweldigend. Tools en inzichten die je écht kan gebruiken, ook als je energie op is.
03Ann in het wild
Bureauprullaria, fluostiften en een knorlach.
Ik ben 37 jaar, en ik woon samen met mijn partner en onze dochter. Ik ben zot van bureauprullaria — een nieuwe fluostift of pen kan mijn dag al goedmaken — en ik verzamel graag mooie koffietassen. Ik leer graag bij, de laatste tijd vooral over websites maken en AI.
Dansen geeft me altijd een glimlach — van zodra ik muziek hoor met een beat gaat dat voetje al mee. Zingen doe ik als niemand het kan horen (misschien best ook), en dan met volle overtuiging.
Ik ben nogal onhandig, gebruik graag gekke woorden zoals “ik voel me floepie flappie”, en ik heb een knorlach.
04Wordt vervolgd
Dit verhaal is niet af.
En dat mag ook. De PijnStrijders groeit mee met wat ik leer en wat jij nodig hebt. Ik bouw dit stap voor stap, net zoals ik jou dat ook toewens: geen haasten, geen perfectie, wel vooruitgang op je eigen tempo.