Van ploeteren naar perspectief, mijn verhaal – deel 1

‘Wie ben jij eigenlijk? Wat is jou verhaal?’ Dat werd me onlangs gevraagd, en ik besefte dat het een terechte vraag is. Jij volgt me op Instagram, maar wie zit er eigenlijk achter dat vierkantje? Wel, laat me je meenemen in mijn verhaal. En ja, het is een rollercoaster geweest! Voilà, meteen met de deur in huis: ik ben een schoolverlater. Ik stopte met school op mijn 18e en ging aan het werk. Ben ik daar trots op? Nee, niet echt. Maar op dat moment was dat voor mij de beste oplossing. Ik was schoolmoe, en wilde liefst van al me nuttig maken en gaan werken. En dat deed ik dan ook. Ik heb het vastgepakt en ben beginnen werken in de horeca. Ik startte ook met avondschool in het volwassenenonderwijs – DTP operator (iets grafisch). Zo wilde ik alsnog mijn diploma behalen, maar op een manier die me meer lag. Na een dik jaar werd ik ontslagen – niet omdat ik slecht werkte, maar omdat ik het goedkoopst was om te laten gaan. Dat kwam hard aan.

Het was veel ploeteren die eerste jaren.

Ik moet zeggen, het was veel ploeteren die eerste jaren. Maar ik liet me niet uit mijn lood slaan, ik solliciteerde voor verschillende bedrijven in Gent. Jawel, ik verliet het Antwerpse en mijn ouderlijke huis op mijn 19e om te gaan samenwonen met mijn toenmalig lief. De opleiding DTP-operator was in kannen en kruiken en ik  behaalde een certificaat. De extra opleiding algemene vorming om alsnog mijn diploma middelbaar onderwijs te behalen, bleef liggen. Ik begon in een Copycenter in de studentenbuurt in Gent. Het werk leunde aan bij mijn grafische opleiding, en het voelde goed om tussen het jonge volk te zitten. Maar door besparingen moest ik alles alleen doen en was de workload enorm. Het was niet houdbaar. Via een buurvrouw kwam ik terecht in een koffiehuis in hartje Brugge. Jaja, ik heb echt overal al gezeten. Ook dat was niet de ideale match en na een jaar gaf ik er de brui aan net op het moment dat ook mijn relatie op de klippen liep en ik tijdelijk onderdak vond bij een kennis van een kennis. Ik was weer terug bij af. Ik voelde dat ik me enorm moest bewijzen, en dat ik heel hard moest werken voor een bescheiden loon. Die periode was ik echt even van slag. Ik huilde – en geloof me, het was een mix van ‘eindelijk rust’ en ‘help, waar ben ik aan begonnen?’ Een soort ugly cry meets opluchting. Natuurlijk zou ik ik niet zijn als ik me niet herpakte. Ik begon te werken bij Colruyt en vond een klein, gezellig appartementje aan ’t Zuid in Gent. Ik weet nog goed hoe ik de eerste avond op een matras op de grond lag. Ik huilde – en geloof me, het was een mix van ‘eindelijk rust’ en ‘help, waar ben ik aan begonnen?’

Het gaf me moed, durf, de kracht om mezelf te zijn.

Maar weet je wat? Dat moment voelde zo eerlijk. Mijn plekje. Mijn nieuwe start. En hoewel dat de start was van een nieuw deel in mijn leven, en dat best eng was, was het fantastisch! Ik leerde veel bij – over het leven, over mezelf, over eenzaam zijn, .. Maar het gaf me ook moed, durf, de kracht om mezelf te zijn, en ik viel letterlijk ‘in de plooi’. Mijn collega’s bij Colruyt, de zekerheid, en hun steun waren een eyeopener na al die slechte ervaringen. We werkten hard, maar met zoveel plezier en dat voelde ook wel aan als familie. Ik nam dat tweede jaar ook tijd om op vakantie te gaan. Ik ging enkele weken op groepsreis naar Brazilië. Wat een ervaring! We trokken erop uit met de rugzak. Zagen veel verschillende steden en natuurgebieden. We aten kippenhart op de BBQ – echt waar! – een delicatesse daar. We trokken naar Rio de Janeiro en passeerden de favella’s, de kloof tussen rijk en arm daar breekt je hart. Hoewel het leven bij Colruyt me op werkvlak (financiële) rust bracht, voelde ik ook dat er iets ontbrak. Toen kwam een jaar later die ene groepsreis naar Bolivia – en ja, dat veranderde alles. Maar daarover vertel ik je meer in mijn volgende blog.