Na jaren van fysieke en mentale strijd vond je eindelijk een nieuwe balans door onverwachte kansen te grijpen en de controle over je bewegingsvrijheid terug te winnen. Je ontdekte dat het leven herinrichten mogelijk is als je durft te springen naar het onbekende en resoluut kiest voor een ritme dat écht bij je past.
Ik stond dus voor een zee van tijd, en ik wilde die goed benutten. Ik maakte een afspraak in een ziekenhuis in Mechelen om te horen of ik daar een traject voor chronische pijn kon volgen. Ondanks dat ik al enkele jaren verder was na mijn diagnose en al van alles had geprobeerd – medicatie, dry needling, fasciatherapie, een pijnpsycholoog, alternatieve geneeskunde – wilde ik toch een multidisciplinair traject starten, specifiek voor mensen met chronische pijn.
Maar tijdens het interview – of sollicitatiegesprek eerder – kreeg ik al te horen dat ik niet paste in hun traject. Ik stond mentaal al te ver, zeiden ze. Dat ik mezelf goed kende en wist hoe ik met de pijn moest omgaan. Spijtig, want fysiek kon ik nog wel hulp gebruiken. Ik had namelijk angst om te bewegen: wandelen, sporten, fietsen… het voelde onoverkomelijk.
Dus zette ik een andere bril op en ging langs bij een endocrinoloog om een multidisciplinair traject te starten voor obesitas. Ook dat was een probleem waar ik mee kampte. Al voor ik ziek werd, speelde het een rol. En door niet te bewegen, zit je in een visieuze cirkel: de extra kilo’s maken het alleen moeilijker om eraan te beginnen.
Het was lente, en ik voelde me echt goed.Zo gezegd, zo gedaan. Ik sportte drie keer per week een uur onder begeleiding van kinesisten in het revalidatiecentrum en volgde groepssessies bij een psycholoog en een diëtiste. Het was lente, en ik voelde me echt goed. Met wat extra hulp van het veelbesproken Ozempic* om die eerste zwaarste kilo’s kwijt te raken, kreeg ik opnieuw plezier in bewegen. Ik kocht een elektrische fiets en ging weer op pad. Na enkele maanden kwam er een einde aan mijn ziekteperiode, en terugkeren naar mijn oude werk bleek geen optie. Tenminste, het kon wel, maar alleen in een filiaal op minstens een uur rijden. Dat zag ik niet zitten. Plots had ik geen job meer, moest ik zelf mijn ontslag geven, en had ik twee weken de tijd om iets anders te vinden. Maar ik bleef positief. Ik begon mijn geplande dag en vertelde mijn verhaal aan mensen. Binnen de kortste keren had ik diezelfde dag twee jobaanbiedingen, waarvan er eentje echt mijn aandacht trok. Iemand die ik kende van vroeger en toevallig tegenkwam op een verjaardagsfeestje van een vriendin, zocht nog iemand. Boekhouding, zei hij. Ik moest lachen. Boekhouding? Ik? Nog nooit gedaan! En voor een syndicus, iets waar ik helemaal niets van wist. Maar ik ben gesprongen. We zien wel wat dat geeft, dacht ik.
Die 7 moeilijke ploeterjaren liggen - voorlopig - achter me.En weet je wat? ’t Is fantastisch. Niet alleen heb ik goede uren – die ik heb onderhandeld – in een deeltijdse functie, maar ik mag er ook volledig mezelf zijn, mét mijn knorlach, en zetten ze mijn kwaliteiten in en geven ze me het vertrouwen om zelf zaken te organiseren. Soms is het dus goed om je open te stellen voor het onbekende. Ondertussen konden we eindelijk in ons huis trekken. Het was nog provisoir, maar we hadden meer ruimte. Ik herinner me nog perfect die eerste keer dat ik een warme douche nam – gewoon thuis en niet meer op een ander. Het was met kerst, en een mooier cadeau kon ik me niet wensen. Ik geef toe, ik heb er toen echt wel heel lang onder gestaan. Twee jaar later zijn we bijna volledig gesetteld. Er moeten nog een paar niet-dringende dingen gebeuren, wat afwerking hier en daar en dan nog onze tuin onder handen nemen. We kregen ook een dochtertje bij, een besluit dat niet over één nacht ijs ging. Daar wil ik trouwens nog een aparte blog over schrijven. Het leven gaat me ondertussen goed. Financieel kon ik opnieuw stabiliteit vinden, en alles viel op zijn plek. Die 7 moeilijke ploeterjaren liggen – voorlopig – achter me. Dat geeft me een sterk gevoel, het besef dat we dat samen hebben doorstaan. De pijn is er nog elke dag, maar doorgaans in mindere mate en ik laat ze me niet meer overheersen. Ik bewaak mijn balans en let erop dat ik niet te vaak over mijn grenzen ga – en als dat wel gebeurt, is het bewust. Dus ja, het kan. Alles kan goedkomen. Je kunt je leven herinrichten op een manier die bij je past. Maar je moet er zelf voor werken, bereid zijn om dingen anders te zien en aan te pakken, openstaan voor veranderingen, en de tijd nemen. If I can, you can – toch? * Een kleine noot over Ozempic: Ik gebruikte dit middel in een periode voordat het zó populair werd als het nu is. Ik heb nooit medicatie van iemand met diabetes afgepakt en maakte dit ook steeds duidelijk aan mijn apotheker. Toen het middel echt schaars werd, besloot ik te stoppen. Dat was niet ideaal voor mijn traject, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om anderen met een ernstige ziekte in de steek te laten voor mijn eigen ‘lijn’.